رهرو
رهروعشقم وازخرقه ومسند بیزار
قالب وبلاگ
بنام معبود
این هم یه شعر از شاعر محبوبم
بمو واجی صبوری کن صبوری
صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد
سه درد آمو بجانم هر سه یکبار
غریبی و اسیری و غم یار
غریبی و اسیری چاره دیره
غم یار و غم یار و غم یار
 تویی آن شکرین لب یاسمین بر
منم آن آتشین دل دیدگان تر
از آن ترسم که در آغوشم آیی
گدازد آتشت بر آب شکر
خوشا آنانکه پا از سر ندونند
مثال شعله خشک وتر ندونند
کنشت و کعبه و بتخانه و دیر
سرائی خالی از دلبر ندونند
 خوشا آنانکه سودای ته دیرند
که سر پیوسته در پای ته دیرند
بدل دیرم تمنای کسانی
که اندر دل تمنای ته دیرند
الهی گردن گردون شود خرد
که فرزندان آدم را همه برد
یکی ناگه که زنده شد فلانی
همه گویند فلان ابن فلان مرد
دلم از سوز عشق آتش بجان بی
بکامم زهر از آن شکر دهان بی
همان دستان که با ته بی بگردن
کنونم چون مگس بر سر زن           
      ته که دور از منی دل در برم نی                                          
هوائی غیر وصلت در سرم نی
بجانت دلبرا کز هر دو عالم
تمنای دگر جز دلبرم نی
دگر شو شد که مو جانم بسوزد
گریبان تا بدامانم بسوزد
برای کفر زلفت ای پریرخ
همی ترسم که ایمانم بسوزد
دلم بی وصل ته شادی مبیناد
زدرد و محنت آزادی مبیناد
خراب آباد دل بی مقدم تو
الهی هرگز آبادی مبیناد
الاله کوهسارانم تویی یار
بنوشه جو کنارانم تویی یار
الاله کوهساران هفته‌ای بی
امید روزگارانم تویی یار
فلک زار و نزارم کردی آخر
جدا از گلعذارم کردی آخر
میان تخته‌ی نرد محبت
شش و پنجی بکارم کردی آخر
نمیدانم دلم دیوانه‌ی کیست
کجا آواره و در خانه‌ی کیست
نمیدونم دل سر گشته‌ی مو
اسیر نرگس مستانه‌ی کیست
چو آن نخلم که بارش خورده باشند
چو آن ویران که گنجش برده باشند
چو آن پیری همی نالم درین دشت
که رودان عزیزش مرده باشند
پسندی خوار و زارم تا کی و چند
پریشان روزگارم تا کی و چند
ته که باری ز دوشم برنگیری
گری سربار بارم تا کی و چند
دلا غافل ز سبحانی چه حاصل
مطیع نفس و شیطانی چه حاصل
بود قدر تو افزون از ملایک
تو قدر خود نمیدانی چه حاصل
خور از خورشید رویت شرم دارد
مه نو زابرویت آزرم دارد
بشهر و کوه و صحرا هر که بینی
زبان دل بذکرت گرم دارد
اگر شیری اگر ببری اگر کور
سرانجامت بود جا در ته گور
تنت در خاک باشد سفره گستر
بگردش موش و مار و عقرب و مور
عزیزا ما گرفتار دو دردیم
یکی عشق و دگر در دهر فردیم
(الباقی در ادامه مطلب)

نصیب کس مباد این غم که ما راست
جمالت یک نظر نادیده مردیم
زدل مهر تو ای مه رفتنی نی
غم عشقت بهر کس گفتنی نی
ولیکن شعله مهر و محبت
میان مردمان بنهفتنی نی
دلا اصلا نترسی از ره دور
دلا اصلا نترسی از ته گور
دلا اصلا نمیترسی که روزی
شوی بنگاه مار و لانه‌ی مور
حرامم بی ته بی آلاله و گل
حرامم بی ته بی آواز بلبل
حرامم بی اگر بی ته نشینم
کشم در پابی گلبن ساغر مل
بسر شوق سر کوی ته دیرم
بدل مهر مه روی ته دیرم
بت من کعبه‌ی من قبله‌ی من
ته ای هر سو نظر سوی ته دیرم
خدایا خسته و زارم ازین دل
شو و روزان در آزارم ازین دل
مو از دل نالم و دل نالد از مو
زمو بستان که بیزارم ازین دل
سر راهت نشینم تا بیایی
در شادی بروی ما گشایی
شود روزی بروز مو نشینی
که تا وینی چه سخت بیوفائی
شدستم پیرو برنائی نمانده
بتن توش و توانائی نمانده
بمو واجی برو آلاله‌ی چین
چرا چینم که بینائی نمانده
خدایا دل ز مو بستان بزاری
نمی‌آید ز مو بیمار داری
نمیدونم لب لعلش به خونم
چرا تشنه است با این آبداری
بوره ای روی تو باغ بهارم
خیالت مونس شبهای تارم
خدا دونه که در دنیای فانی
بغیر عشق ته کاری ندارم
بسر غیر ته سودائی ندیرم
بدل جز ته تمنائی ندیرم
خدا دونه که در بازار عشقت
خوشا آنانکه الله یارشان بی
بحمد و قل هو الله کارشان بی
خوشا آنانکه دایم در نمازند
بهشت جاودان بازارشان بی
دلم میل گل باغ ته دیره
درون سینه‌ام داغ ته دیره
بشم آلاله زاران لاله چینم
وینم آلاله هم داغ ته دیره
به صحرا بنگرم صحرا ته وینم
به دریا بنگرم دریا ته وینم
بهر جا بنگرم کوه و در و دشت
نشان روی زیبای ته وینم
غمم غم بی و همراز دلم غم
غمم همصحبت و همراز و همدم
غمت مهله که مو تنها نشینم
مریزا بارک الله مرحبا غم
غم و درد مو از عطار واپرس
درازی شب از بیمار واپرس
خلایق هر یکی صد بار پرسند
تو که جان و دلی یکبار واپرس
دلت ای سنگدل بر ما نسوجه
عجب نبود اگر خارا نسوجه
بسوجم تا بسوجانم دلت را
در آذر چوب تر تنها نسوجه
خوشا آندل که از غم بهره‌ور بی
بر آندل وای کز غم بی‌خبر بی
ته که هرگز نسوته دیلت از غم
کجا از سوته دیلانت خبر بی
یکی درد و یکی درمان پسندد
یک وصل و یکی هجران پسندد
من از درمان و درد و وصل و هجران
پسندم آنچه را جانان پسندد
ته که ناخوانده‌ای علم سماوات
ته که نابرده‌ای ره در خرابات
ته که سود و زیان خود ندانی
بیاران کی رسی هیهات هیهات
خدایا داد از این دل داد از این دل
نگشتم یک زمان من شاد از این دل
چو فردا داد خواهان داد خواهند
بر آرم من دو صد فریاد از این دل
دلا خوبان دل خونین پسندند
دلا خون شو که خوبان این پسندند
متاع کفر و دین بی‌مشتری نیست
گروهی آن گروهی این پسندند
دلا پوشم ز عشقت جامه‌ی نیل
نهم داغ غمت چون لاله بر دیل
دم از مهرت زنم همچون دم صبح
وز آن دم تا دم صور سرافیل
بی ته اشکم ز مژگان تر آیو
بی ته نخل امیدم نی بر آیو
بی ته در کنج تنهائی شب و روز
نشینم تا که عمرم بر سر آیو
به والله و به بالله و به تالله
قسم بر آیه‌ی نصر من الله
که دست از دامنت من بر ندارم
اگر کشته شوم الحکم لله
دلی همچون دل نالان مو نه
غمی همچون غم هجران مو نه
اگر دریا اگر ابر بهاران
حریف دیده‌ی گریان مو نه
من آن مسکین تذروبی پرستم
من آن سوزنده شمع بی‌سرستم
نه کار آخرت کردم نه دنیا
یکی خشکیده نخل بی‌برستم
مکن کاری که پا بر سنگت آیو
جهان با این فراخی تنگت آیو
چو فردا نامه خوانان نامه خونند
تو وینی نامه‌ی خود ننگت آیو
غم عالم نصیب جان ما بی
بدور ما فراغت کیمیا بی
رسد آخر بدرمان درد هرکس
خوشا آنانکه هر شامان ته وینند
دل ما بی که دردش بیدوا بی
مو که پایم نبی کایم ته وینم
سخن با ته گرند با ته نشینند
دو زلفانت گرم تار ربابم
بشم آنان بوینم که ته وینند
ته که با مو سر یاری نداری
چه میخواهی ازین حال خرابم
بیا یک شو منور کن اطاقم
چرا هر نیمه شو آیی بخوابم
به طاق جفت ابروی تو سوگند
مهل در محنت و درد فراقم
دو چشمم درد چشمانت بچیناد
که همجفت غمم تا از تو طاقم
شنیدم رفتی و یاری گرفتی
مبو روجی که چشمم ته مبیناد
عزیزا کاسه‌ی چشمم سرایت
اگر گوشم شنید چشمم مبیناد
از آن ترسم که غافل پا نهی تو
میان هردو چشمم جای پایت
زدست دیده و دل هر دو فریاد
نشنید خار مژگانم بپایت
بسازم خنجری نیشش ز فولاد
که هر چه دیده بیند دل کند یاد
بیته بالین سیه مار به چشمم
زنم بر دیده تا دل گردد آزاد
بیته ای نو گل باغ امیدم
روج روشن شو تار به چشمم
بیته یارب به بستان گل مرویاد
گلستان سربسر خار به چشمم
بیته هر گل به خنده لب گشاید
وگر روید کسش هرگز مبویاد
ته که می‌شی بمو چاره بیاموج
رخش از خون دل هرگز مشویاد
کهی واجم که کی این روج آیو
که این تاریک شوانرا چون کرم روج
بیا تا دست ازین عالم بداریم
کهی واجم که هرگز وا نه‌ای روج
بیا تا بردباری پیشه سازیم
بیا تا پای دل از گل برآریم
یکی برزیگرک نالان درین دشت
بیا تا تخم نیکوئی بکاریم
همی کشت و همی گفت ای دریغا
بخون دیدگان آلاله می‌کشت
درخت غم بجانم کرده ریشه
بباید کشت و هشت و رفت ازین دشت
رفیقان قدر یکدیگر بدانید
بدرگاه خدا نالم همیشه
اگر شیری اگر میری اگر مور
اجل سنگست و آدم مثل شیشه
دلا رحمی بجان خویشتن کن
گذر باید کنی آخر لب گور
اگر دل دلبری دلبر کدامی
که مورانت نهند خوان و کنند سور
دل و دلبر بهم آمیته وینم
وگر دلبر دلی دل را چه نامی
دلی نازک بسان شیشه دیرم
ندانم دل که و دلبر کدامی
سرشکم گر بود خونین عجب نیست
اگر آهی کشم اندیشه دیرم
گر آن نامهربانم مهربان بی
مو آن نخلم که در خون ریشه دیرم
اگر دلبر بمو دلدار می‌بو
چرا از دیدگانم خون روان بی
چرا دایم بخوابی ای دل ای دل
چرا در تن مرا نه دل نه جان بی
بوره کنجی نشین شکر خدا کن
ز غم در اضطرابی ای دل ای دل
شب تار و بیابان پرورک بی
که شاید کام یابی ای دل ای دل
گر از دستت برآید پوست از تن
در این ره روشنایی کمترک بی
مو از قالوا بلی تشویش دیرم
بیفکن تا که بارت کمترک بی
اگر لاتقنطوا دستم نگیرد
گنه از برگ و باران بیش دیرم
جدا از رویت ای ماه دل افروز
مو از یاویلنا اندیش دیرم
وصالت گر مرا گردد میسر
نه روز از شو شناسم نه شو از روز
نسیمی کز بن آن کاکل آیو
همه روزم شود چون عید نوروز
چو شو گیرم خیالش را در آغوش
مرا خوشتر ز بوی سنبل آیو
مو کز سوته دلانم چون ننالم
سحر از بسترم بوی گل آیو
بگل بلبل نشیند زار نالد
مو کز بی حاصلانم چون ننالم
چه خوش بی وصلت ای مه امشبک بی
مو که دور از گلانم چون ننالم
زمهرت ای مه شیرین چالاک
مرا وصل تو آرام دلک بی
مسلسل زلف بر رخ ریته دیری
مدامم دست حسرت بر سرک بی
پریشان چون کری زلف دو تا را
گل و سنبل بهم آمیته دیری
اگر مستان هستیم از ته ایمان
بهر تاری دلی آویته دیری
اگر گبریم و ترسا ور مسلمان
وگر بی پا و دستیم از ته ایمان
اگر آئی بجانت وانواجم
بهر ملت که هستیم از ته ایمان
ته هر دردی که داری بر دلم نه
وگر نائی به هجرانت گداجم
عاشق آن به که دایم در بلا بی
بمیرم یا بسوجم یا بساجم
حسن آسا بدستش کاسه‌ی زهر
ایوب آسا به کرمان مبتلا بی
نوای ناله غم اندوته ذونه
حسین آسا بدشت کربلا بی
بیا سوته دلان با هم بنالیم
عیار قلب و خالص بوته ذونه
مو آن بحرم که در ظرف آمدستم
که قدر سوته دل دل سوته ذونه
بهر الفی الف قدی بر آیو
چو نقطه بر سر حرف آمدستم
دلم از دست خوبان گیج و ویجه
الف قدم که در الف آمدستم
دل عاشق مثال چوب‌تر بی
مژه بر هم زنم خونابه ریجه
ز کشت خاطرم جز غم نروئی
سری سوجه سری خونابه ریجه
ز صحرای دل بیحاصل مو
ز باغم جز گل ماتم نروئی
سیه بختم که بختم واژگون بی
گیاه ناامیدی هم نروئی
شدم آواره‌ی کوی محبت
سیه روجم که روجم سرنگون بی
بیته یک شو دلم بی غم نمی‌بو
زدست دل که یارب غرق خون بی
هزاران رحمت حق باد بر غم
که آن دلبر دمی همدم نمی‌بو
مو ام آن آذرین مرغی که فی‌الحال
زمانی از دل ما کم نمی بو
مصور گر کشد نقشم به گلشن
بسوجم عالم ار برهم زنم بال
ز عشقت آتشی در بوته دیرم
بسوجه گلشن از تاثیر تمثال
سگت ار پا نهد بر چشم ای دوست
در آن آتش دل و جان سوته دیرم
بدریای غمت دل غوطه‌ور بی
بمژگان خاک راهش رو ته دیرم
ز مژگان خدنگت خورده‌ام تیر
مرا داغ فراقت بر جگر بی
مدامم دل براه و دیده تر بی
که هر دم سوج دل زان بیشتر بی
ببویت زندگی یابم پس از مرگ
شراب عیشم از خون جگر بی
گلی کشتم باین الوند دامان
ترا گر بر سر خاکم گذر بی
چو روج آیو که بویش وا من آیو
آوش از دیده دادم صبح و شامان
دو چشمانت پیاله‌ی پر ز می بی
برد بادش سر و سامان بسامان
همی وعده کری امروز و فردا
خراج ابروانت ملک ری بی
قدم دایم ز بار غصه خم بی
نمیدانم که فردای تو کی بی
مو هرگز از غم آزادی ندیرم
چو مو محنت کشی در دهر کم بی
بشم واشم ازین عالم بدر شم
دل بی طالع مو کوه غم بی
بشم از حاجیان حج بپرسم
بشم از چین و ما چین دورتر شم
صدای چاوشان مردن آیو
که این دوری بسه یا دورتر شم
رفیقان میروند نوبت به نوبت
بگوش آوازه‌ی جان کندن آیو
به قبرستان گذر کردم کم وبیش
وای آن ساعت که نوبت وامن آیو
نه درویش بیکفن در خاک رفته
بدیدم قبر دولتمند و درویش
دیم یک عندلیب خوشنوائی
نه دولتمند برده یک کفن بیش
اگر خود پادشاهی عاقبت هیچ
اگر زرین کلاهی عاقبت هیچ
در آخر خاک راهی عاقبت هیچ
اگر ملک سلیمانت ببخشند
همائی کی به هر بوم و بر آیو
غم عشق تو کی بر هر سر آیو
که خور اول به کهساران بر آیو
زعشقت سرفرازان کامیابند
ته که یارم نه‌ای پیشم چرایی
ته که نوشم نه‌ای نیشم چرایی
نمک پاش دل ریشم چرایی
ته که مرهم نه‌ای بر داغ ریشم
اگر رویت بوینم غم نمانی
بیته یکدم دلم خرم نمانی
دلی بی غم درین عالم نمانی
اگر درد دلم قسمت نمایند
بگو ای بی‌وفا ای بیمروت
اگر یار مرا دیدی به خلوت
نخواهم دوخت تا روز قیامت
گریبانم ز دستت چاک چاکو
بخون ریزی دلش اصلا نگفت اف
فلک نه همسری دارد نه هم کف
چراغ دودمانیرا کند پف
همیشه شیوه‌ی کارش همینه
گلم گر نیستی خارم چرائی
فلک در قصد آزارم چرائی
میان بار سربارم چرایی
ته که باری ز دوشم بر نداری
خیال خط و خالت در نشی یار
زدل نقش جمالت در نشی یار
که تا وینم خیالت در نشی یار
مژه سازم بدور دیده پرچین
خمارین نرگسان پرخواب مکه
پریشان سنبلان پرتاب مکه
برنیه روزگار اشتاب مکه
براینی ته که دل از مابرینی
سبک دستی بزد بر بال من تیر
جره بازی بدم رفتم به نخجیر
هران غافل چرد غافل خورد تیر
برو غافل مچر در کوهساران
نه خان دیرم نه مان دیرم نه لنگر
مو آن رندم که نامم بی‌قلندر
چو شو آیو به خشتی وانهم سر
چو روج آیو بگردم گرد گیتی
پریشانم پریشان آفریدند
مرا نه سر نه سامان آفریدند
مرا از خاک ایشان آفریدند
پریشان خاطران رفتند در خاک
چو نی از استخوانم نالش آیو
بی ته هر شو سرم بر بالش آیو
ز مژگان پاره‌های آتش آیو
شب هجران بجای اشک چشمم
جهازم چوب و خرواری ببارم
مو که چون اشتران قانع به خارم
هنوز از روی مالک شرمسارم
بدین مزد قلیل و رنج بسیار
دلم از عهد و پیمان بر نگرده
سرم چون گوی در میدان بگرده
نشینم تا که این دوران بگرده
اگر دوران به نااهلان بمانه
ببالین خشتی و بستر زمینه
دلم از دست تو دایم غمینه
که هر کت دوست دیره حالش اینه
همین جرمم که مو ته دوست دیرم
همه فکر و خیالی ای دل ای دل
چرا آزرده حالی ای دل ای دل
بوینم تا چه حالی ای دل ای دل
بساجم خنجری دل را برآرم
بمو دایم به جنگی ای دل ای دل
مگر شیر و پلنگی ای دل ای دل
بوینم تا چه رنگی ای دل ای دل
اگر دستم فتی خونت بریجم
قدح از دست مو افتاد و نشکست
شب تاریک و سنگستان و مو مست
وگرنه صد قدح نفتاده بشکست
نگهدارنده‌اش نیکو نگهداشت
برانی گر بخواری از که ترسی
کشیمان ار بزاری از که ترسی
دو عالم دل ته داری از که ترسی
مو با این نیمه دل از کس نترسم
سراپایی بجز دلبر ندونم
مو آن رندم که پا از سر ندونم
بغیر از ساقی کوثر ندونم
دلارامی کز او دل گیرد آرام
زپیکر مشت خاکستر برآره
مرا عشقت ز جان آذر برآره
هزاران شاخه دیگر برآره
نهال مهرت از دل گر ببرند
دل با غم خوشی دیرم خدایا
تن محنت کشی دیرم خدایا
به سینه آتشی دیرم خدایا
زشوق مسکن و داد غریبی
بود وصل مو و هجرانم از دوست
بود درد مو و درمانم از دوست
جدا هرگز نگردد جانم از دوست
اگر قصابم از تن واکره پوست
خرم آنانکه این آلالیان کشت
خرم کوه و خرم صحرا خرم دشت
همان کوه و همان صحرا همان دشت
بسی هند و بسی شند و بسی یند
فراقت مرغ بی‌بال و پرم کرد
غم عشقت بیابان پرورم کرد
بشاخ گلبنی با گل همی گفت
که می‌نالید وقت صبحگاهی
به قبرستان گذر کردم صباحی
که یارا بی وفایی بی وفائی
شنیدم کله‌ای با خاک می‌گفت
شنیدم ناله و افغان و آهی
هر آنکس مال و جاهش بیشتر بی
که این دنیا نمی‌ارزد بکاهی
اگر بر سر نهی چون خسروان تاج
دلش از درد دنیا ریشتر بی
هر آنکس عاشق است از جان نترسد
به شیرین جانت آخر نیشتر بی
دل عاشق بود گرگ گرسنه
یقین از بند و از زندان نترسد
هزاران دل بغارت برده ویشه
که گرگ از هی هی چوپان نترسد
هزاران داغ ریش ار ویشم اشمرد
هزارانت دگر خون کرده ویشه
هزاران داغ ریش ار ویشم اشمرد
هنو نشمرده از اشمرده ویشه
[ یکشنبه ۱۳۸۸/٦/۸ ] [ ۱۱:٥٦ ‎ق.ظ ] [ علی فرخی ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

دل که آشفته روی تونباشددل نیست آنکه دیوانه خال تو نشد عاقل نیست مستی عاشق دلباخته از باده توست به جزاین مستیم ازعمردگرحاصل نیست رهروعشقی اگرخرقه وسجاده شکن که به جزعشق،تورارهرواین منزل نیست
نويسندگان
امکانات وب


نورالمهدي